Natuurdagboek

 

Winter  Lente  Zomer  Herfst
 2009/2010
 2010/2011

 2011/2012
 2012/2013

 
2013/2014
 
2014/2015
 2015/2016

 2016/20177
 2009
 2010
 2011
 2012
 2013

 2014
 2015

 2016
 2017
2009
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
2017
 2009
 2010
 2011
 2012
 2013
 2014
 
2015  
 
2016
 2017

 

 

 

Winter 2017-2018

 

Denk je onjuistheden in deze dagboeknotities tegen te komen, meldt dit dan even via mijn mailadres tineke (apenstaartje) natuurfragmenten (punt) nl.
Bij voorbaat dank!

HELAAS: nu de natuur in rust gaat, doe ik ook noodgedwongen een stapje terug. Het is in deze omstandigheden onmogelijk om meermalen per week hier een natuurbericht te plaatsen. De spoeling wordt te dun. Maar mocht ik iets tegenkomen wat het vermelden waard is, dan zal ik het zeker doen. Blijf dus af en toe in dit dagboek kijken.

 

20 januari 2018

Hoera, de puttertjes (Carduelis carduelis) hebben onze tuin weer weten te vinden; ik keek al naar ze uit want her en der werden ze al gemeld. Vorig jaar ontbraken ze hier, het jaar daarvoor was het een maanden durend feest ze op de voerplank te zien en wie weet wat er dit jaar nog volgt. Ik wacht met spanning af want het zijn beeldschone vogeltjes. Wie in zijn of haar tuin wacht tot het voorjaar met het afknippen van planten - wat vaak al bij de eerste mooie dagen wordt gedaan - heeft de meeste kans om leuke vogels op bezoek te krijgen. Hier tonen de putters belangstelling voor de zaden van een clematis.

Een ongenode indringer op de muur van de huiskamer: een springspin. Ik heb hem gevangen en buiten gezet maar het fotograferen wilde niet zo lukken omdat de spin niet wilde blijven zitten. Veel mensen griezelen van alles wat pootjes heeft en daarmee kan rennen of springen maar vaak is dat totaal onnodig. Zo'n springspin is een wonder van techniek waar het alleen al de ogen betreft, geen mens kan daar aan tippen!  Op het voorhoofd zitten twee grote ogen die je niet kunnen ontgaan als je hem goed bekijkt. In totaal heeft de spin er acht: nog twee kleinere op het voorhoofd en op weerszijden van de kop ook nog twee kleintjes. Die grote ogen voorop werken voor de spin als een paar telelenzen, ze kunnen er geweldig goed mee zien. Doordat ze hun netvliezen naar voren en naar achteren kunnen bewegen, kunnen ze hun ogen goed instellen. Ook kunnen de netvliezen nog opzij worden bewogen zodat de spin zijn blik kan veranderen zonder te bewegen. Dat alles maakt hem tot een weergaloze jager.

Tijdens mijn rondje door de tuin tilde ik een steen op die op een houtblok lag en zag er de eitjes van een pissebed liggen. Die kun je op deze manier heel goed vinden.

Later in het jaar kun je er ook de vervellingshuidjes van de jonge pissebedden aantreffen. Dit zijn zeer nuttige diertjes voor wat betreft de vruchtbaarheid van de bodem. Ze leven in de bovenste strooisellaag en verteren daar dood hout en blad. Waar dat keurig netjes wordt verwijderd - zoals ik menig tuin - vreten de pissebedden noodgedwongen aan de wortels van planten. Pissebedden hebben veel vijanden: padden, duizendpoten, spinnen, kevers enzovoort. Allemaal nuttige soorten om een gezonde kringloop in stand te houden. In ons land kennen we 37 soorten in deze familie.

18 januari 2018

Op het moment dat ik dit schrijf is de storm gelukkig aan het afnemen. Wat een natuurgeweld! Deze tweede storm van dit jaar wordt "uitzonderlijk" genoemd, vanwege het feit dat hij midden in het land zo krachtig huishoudt. Toch waren er nog vogels aan het vliegen. Ik zag hoe een paartje Turkse tortels regelrecht tegen hun vliegrichting in, de krentenboom ingeblazen werd. Gelukkig dit keer hier geen vogels die zich tegen het raam te pletter vlogen. Behalve een aantal felgekleurde sliertjes die veelal om cadeauverpakkingen zitten, heb ik ook wat stroken van raamfolie geplakt. Die helpen heel goed de vogels op het juiste pad te houden. Hoewel een glanzend gezeemd en onbeplakt raam misschien fraaier is, vind ik het zo naar om dode vogels, of nog levende met gebroken ribbenkastjes te zien liggen zieltogen buiten, dat ik dat probeer te voorkomen.

Bij het fatsoeneren van mijn buitenkasje dat een eind was weggeblazen, vond ik tussen de schuimplaten een aantal gaasvliegen. De Groene gaasvlieg (Chrysoperla carnea) overwintert graag in huis, of zoeken ze vaak met honderden een onderkomen in kassen of schuren. Meestal zijn ze in de winter bruin verkleurd en worden weer groen als de lente aanbreekt. Vanwege de mooie ogen wordt dit gaasvliegje ook Goudoogje genoemd. Wie in de gelegenheid komt moet eens door een loepje naar die oogjes krijgen: prachtig!

De larve van de gaasvlieg is een geweldige bladluizenverdelger. Geen wonder dus dat ze in de kassen worden ingezet.

De eitjes van de gaasvlieg staan afzonderlijk op een stevig maar ragfijn draadje. Heel bijzonder en je moet er flink naar zoeken eer je het geluk hebt er een te vinden.  De larve die er  uitkomt bedekt zich met de huidjes van de leegezogen bladluizen,  zodat hij als prooi niet herkenbaar is.

17 januari 2018

In deze zachte winter houden de inktzwammetjes in onze voortuin het goed uit. Het ene groepje na het andere verschijnt. Deze paddenstoeltjes is geen lang leven beschoren.

Meestal zie je de inktzwam veranderen van vorm; het hoedje krult om en de zwarte inktachtige sporenmassa wordt zichtbaar. Maar hier grijpt de aanhoudende plensregen in en geeft de inkzwammen geen kans zich naar behoren te ontwikkelen. Het resultaat is iets dat meer op een vergaande hortensiabloem lijkt dan op een paddenstoel nu de hoedjes in filligraan veranderen.

In een glazen vaas die ik pakte lag een dood zilvervisje op de bodem. Deze beestjes kruipen overal in maar kunnen niet meer ontsnappen als de wand te glad is. Ik vulde de vaas met water, zette die op een  oranje stuk papier  zodat het lijkje boven kwam drijven en maakte er deze foto van. Alles is nog intact, zelfs de oogjes.

15 januari 2018

De dierenwelzijnsorganisatie Animal Rights bracht afgelopen week naar buiten dat wilde  spreeuwen door de Rijksuniversiteit Groningen worden gebruikt voor slaaponderzoek. De spreeuwen worden door middel van een hersenoperatie voorzien van meetapparatuur. Daarna worden de vogels wakker gehouden om de gevolgen van slaaptekort te kunnen meten.  Omdat de spreeuwen uit de natuur gevangen worden, meent Animal Rights dat de universiteit handelt in strijd met de Wet op de Dierproeven.

Niet alleen spreeuwen maar ook kauwen worden voor dit doel gevangen; de vogels worden in een jong stadium uit nestkasten gehaald. Het gaat om 250 wilde spreeuwen en 50 kauwen. Na het experiment worden de vogels niet meer vrijgelaten maar gedood. De universiteit laat weten niet in overtreding te zijn omdat er toestemming gegeven is door de Centrale Commissie Dierproeven. De universiteit schrijft op haar website dat zij naar ethisch verantwoorde keuzes streeft. Het zal best zo wezen  maar e.e.a. geeft toch een heel naar gevoel.

In de hoop de Specht te lokken, en de Boomklever, hing ik een smakelijke vetring op. Maar het zijn de mussen die er van eten. Af en toe ook mezen maar de mussen zijn hier de baas, ze zijn met vele hetgeen heel gezellig is te horen als ze druk kwetterend bezig zijn..

Ook deze winter zien we maar vrij weinig diversiteit aan vogels in de tuin. De vaste gast is de onvermijdelijke Roodborst. Bescheiden en ingetogen beweegt hij zich door de tuin, met wel altijd die vrijmoedige blik in de glanzende oogjes als ik hem fotograferen wil.

Met de mussen in deze omgeving gaat het prima. Overal vinden ze schuilplekken genoeg. Klimop is natuurlijk populair, net als Liguster maar ook in de warboel van takken die de Duitse Pijp heeft, zitten ze graag. En hoewel ze uiterst handig zijn geworden in het hangen aan pindanetjes en het kruipen in de pindakaaspot, vinden ze het ook wel prettig als er een schaal voer op de grond staat. Het zijn zulke leuke vogels!

Vinken horen bij het bos en daarom hebben we ze altijd op de voertafel of op het gazon. Hun dikke snavel wijst er al op dat ze echte zaadeters zijn. Terwijl de een het uit het voerhokje haalt, wacht de ander liever tot er zaden op de grond terecht komen. Zo krijgen beide hun zin. Kepen die, zo zou je kunnen zeggen, een verentooi hebben die net even wat kleurrijker is uitgevoerd, heb ik hier nog niet gezien. De winter lijkt te zacht om veel soorten naar in tuin te krijgen.

13 januari 2018

Een eikenblad heeft de bodem niet bereikt en hangt als een kleurig versiersel tussen wat kale takken. Voorlopig ontkomt het nog even aan het proces van afbraak en vertering. Eikenblad is behoorlijk sterk, het kan heel lang duren eer het op de bodem tot humus geworden is. Het meeste blad verteert veel sneller maar het hangt allemaal af van samenkomende factoren als vocht of droogte, temperatuur, looizuur in het blad, hard of zacht blad. In eikenblad zit veel looizuur (denk maar eens aan de zwijnen die maagpijn krijgen als ze heel veel eikels gegeten hebben) en het bodemleven heeft er een hele kluif aan dit blad te lijf te gaan. Schimmels, bacterin en bodemdiertjes zetten het blad uiteindelijk om in humus en vormt een waardevolle strooisellaag voor het minuscule maar o zo nuttige  bosleven.

Een paar dagen geleden vond ik de eerste rode kopjes op het Rood bekermos (Cladonia coccifera). Het zou geen mos moeten heten want het is een korstmos en dat is wat anders. Korstmos leeft dankzij een symbiose tussen  schimmel en alg. Het rode kopje op het mos is het sporen bevattende vruchtlichaam dat apothecea heet. Het groeit bovenop het bekertje van het mos maar dat kun je nauwelijks hier zien. Volgende week ga ik gewapend met mijn macrolens nog eens kijken of het zich al verder ontwikkeld heeft. Op de plek waar ik het wist te staan, gaat het helaas behoorlijk achteruit.

Kopjesbekermos (Cladonia fimbriata)is ook een bekermos, ik vond het langs een pad door het grasland. De Cladoniafamilie bevat naast de bekermossen ook nog de heidestaartjes en rendiermossen. In ons land worden zo'n 50 soorten aangetroffen. 

Groen bekermos, je ziet het op allerlei dode boomstronken en op de bodem, het is heel algemeen. Zoals opgemerkt is zo'n korstmos een samenwerkingsverband tussen schimmeldraden en algen. De schimmel zorgt voor de stevigheid van het korstmos en helpt uitdroging te voorkomen terwijl de algen, die vlak onder de opperhuid liggen, voedsel verschaffen aan de schimmel. In het kleine vind je vaak de mooiste dingen in de natuur. Daarom is het zeker de moeite waard om niet alleen vooruit te kijken maar ook de blik naar beneden te richten.

11 januari 2018

Ook in de IJssel is het hoogste waterniveau bereikt. Bijna onvoorstelbaar dat er elke seconde 6,5 miljoen liter water ons land binnenstroomt! Het is prachtig om te zien, die immense watervlakte, maar ook is het een catastrofe voor veel dieren. Een ontelbaar aantal regenwormen, muizen, mollen en insecten is door de overstroming van de uiterwaarden verdronken. En hoeveel hazen en konijnen zullen er niet het slachtoffer zijn geworden; vaak zitten die dagenlang in bomen te wachten tot het water weer zakt. Maar ook voor het wild, dat opgejaagd wordt door de zogenaamde hoogwatertoeristen, kan het nare gevolgen hebben. Zo verdronken er bij het veer in Renkum 50 schapen die - zo neemt men aan - voor honden op de vlucht geslagen waren.

Ze werden al in december gemeld: bloeiende narcissen. Dit is "mijn" eerste, ik zag hem staan in een groenstrook in mijn woonplaats. Niet beschadigd door de recente nachtvorsten maar met een puntgave bloem. Maar ja, we weten het allemaal: n zwaluw maakt nog geen zomer en zo is het eveneens met de planten.

Dit Blauwe druifje is er ook zeer vroeg bij. Het stond in de luwte onder een struik. Nog nooit in deze tijd bloeiend gezien.

Tijdens de laatste week van december en de eerste van januari werd een telling georganiseerd door Floron om aan de weet te komen hoeveel bloeiende planten er nog of al gezien werden. Het Madeliefje (Bellis perennis) stond bovenaan en kranten en andere media maakten er druk gewag van. Maar het Madeliefje is een plantje dat doorbloeit zolang het niet vriest dus de uitslag was wel logisch. Het plantje werd vroeger gebruikt ter bestrijding van allerlei kwaaltjes. Er werd over geschreven in oude legendes en de Franse koning Lodwijk IX liet het samen met lelies verwerken in zijn wapen. Een mooie combinatie. Het Madeliefje is een heel veel voorkomend plantje dat over de hele wereld wil groeien, zelfs tot op een hoogte van 2.400 meter. Maar in de tropen zul je het niet vinden, daar is het te warm.

9 januari 2018

De jaarlijkse kapbeurt heeft weer heel wat beukenbomen het leven gekost. Het bos is niet alleen "ter leering ende vermaeck" maar moet ook geld opbrengen. Een vervelende bijkomstigheid is dat die grote machines de bospaden zo vernielen dat je er maar met moeite nog over kunt lopen.

Een nuttig plasje in bosgebied Hagenau. De nachtvorst doet haar best het water te bedekken met een ijslaagje maar dat is nog niet geheel gelukt. Vogels, dassen, zwijnen, reen en herten maken er druk gebruik van. Soms ontstaan zulke poeltjes vanzelf, een andere keer doordat zwijnen er een zoelplek maakten of de beheerder er een afwateringskuil groef.

In een poeltje verderop zag ik eendenkroos, alleen hier. Dat heeft te maken met temperatuur. Zodra het gaat vriezen, zakt kroos naar de bodem. Het eendenkroos (Lemnaceae) is een soort die het laatst geclassificeerd werd in de groep hogere planten. Het behoort tot de bedektzadige planten; geen enkele andere soort uit deze groep heeft zulke gereduceerde orgaantjes als het eendenkroos. Het kan echter enorm hard groeien en in slechts vier dagen kan het zich verdubbelen en het groeit twintig maal zo snel als mas .Geen wonder dus dat vijverbezitters er niet blij mee zijn. Aan de andere kant: het haalt ook veel verontreinigingen uit het water; aan de wortels van het kroos kun je de zuiverheid van het water afmeten: hoe langer ze zijn, hoe schoner het water.

Afgelopen zomer beleefde het tweejarige Vingerhoedskruid een topjaar. Het heeft zich dan ook spectaculair uitgezaaid op de open plekken in het bos en dat belooft wat voor de komende zomer.

8 januari 2018

Zomaar weer eens twee aardige dagen er tussendoor. En nog wel met nachtvorst, dat hebben we nog niet veel beleefd deze winter. In  het bos moesten ijsveren te vinden zijn, dacht ik, dus maar eens op stap om te kijken.

Ze waren er wel maar ook heel minimaal. Het proces van vergaan van het dode beukenhout gaat gepaard met de uitstoot van vocht en rottingsgassen, zo zou je het simpel kunnen zeggen. Vriest het een paar graden dan bevriezen die. Hoe vochtiger het oude beukenhout en de buitentemperatuur zijn, hoe mooier de "veren" kunnen groeien. Hoe windstiller het dan is, des te fraaier de veren. Maar met deze oostenwind waaien de ijsdraden alle kanten op.

Op een beschutte plek vond ik dit takje met kaarsrechte ijshaartjes. Dat ziet er uit als zijde, zo glanst het, en het lijkt zo zacht als bont. Raak je het aan met je vingers dan smelt het weg als sneeuw voor de zon. Een prachtig natuurverschijnsel, ook al zie ik het elk jaar opnieuw. IJsveren worden ook wel ijshaar genoemd, of zelfs "de baard van koning winter".

Waar een jaar of wat geleden een enorme beukenboom geveld werd, zag ik voor het eerst ijsveren vanonder de bast tevoorschijn gekomen. Een teken dat ook deze oude reus aan een verdelgingsprogramma onderworpen is.

Elfenbankjes zie je het hele jaar door.  Deze groeien op de stam waar ik het hierboven over had.

Dit is ook altijd heel aansprekend, de door de rijp gesuikerde blaadjes die op de bosbodem liggen. Rijp zet zich allereerst af op de uitstekende delen, vandaar dat de rijp op de nerven en langs de randen het meest zichtbaar wordt.

6 januari 2018

De Hazelaar (Corylus avellana) bloeit extreem vroeg, die begon al halverwege december. Altijd weer prachtig zo'n boom met gordijnjes van hangende katjes. Zelf vind ik het altijd iets hoopvols geven, een vroege aankondiging van de lente die nog wel aardig ver in het verschiet ligt maar die toch naderbij komt.

De Hazelaar laat het stuifmeel uit de katjes los op het moment dat de vrouwelijke bloempjes ontluiken. Het is een windbloeier en zo vroeg in het jaar zijn er nog geen insecten die bij de bestuiving kunnen helpen. Dus is het wachten op een windvlaagje dat het stuifmeel naar de vrouwelijke bloempjes brengt. Dan pas kunnen er hazelnoten gaan groeien. Ik ontdekte aan de struik slechts een enkel bloempje, de rest verschuilt zich nog even diep in de knopjes want er kan nog van alles gebeuren voor het werkelijk groei- en bloeitijd is.

Er wordt momenteel veel aandacht besteed aan de extreem vroege bloei van allerlei planten. Vorige maand werd er al gemeld dat sering en bosanemoon bloeiden. Dat is opmerkelijk.  Echter is het in een zachte winter meestal niet een zaak van vroeg in bloei komen maar nog steeds doorbloeien. Ik zag het gisteren bij de viooltjes, de tuingeranium, de hortensia en het moederkruid. Meestal zijn de bloemen daarbij klein en wat onooglijk. Een goudsbloem die nog doorbloeit in januari had ik toch nog nooit gezien.

De Gaspeldoorn (Ulex Europaeus) is weer wel een struik die bloeit in deze tijd van het jaar. Op de Posbank in Rheden bijvoorbeeld kun je ze massaal zien staan en bij zo'n hoeveelheid kun je bijna niet geloven dat het hier om een Rode Lijstsoort gaat. Waar de Gaspeldoorn in ons land wel voorkomt, groeit hij meestal met vele. De bloemen vormen geen nectar, bijen kunnen er wel stuifmeel halen. Als de winter qua temperatuur verzaakt, kan de Gaspeldoorn heel lang doorbloeien maar de hoofdbloei valt tussen november en mei, dan is de struik overdekt met citroengele bloemen.

Gistermiddag de eerste voorjaarsroep van  man  Koolmees gehoord: Miepie, Miepie....! Het proces van paarvorming begint al heel vroeg in het jaar. In mijn papieren natuurkalender staat vaak de eerste voorjaarsroep vermeld in januari.

3 januari 2018

Gisteren ontdekte ik op een vogelvoerhuisje een massa insecteneitjes. Tenminste, dat dacht ik te zien bij een eerste oogopslag. Snel dus een foto gemaakt. Op het computerscherm zag ik al meteen dat het hier helemaal niet ging om eitjes maar om een slijmzwam. De ronde bolletjes die verschillen in grootte zijn de vruchtlichamen van de slijmzwam. Een slijmzwam wordt verdeeld in drie stadia. Allereerst vormen zich uit sporen eencellige organismen die samenklonteren tot een geheel dat zich voort kan bewegen. Deze massa wordt "plasmodium" genoemd. Wat er in zit wordt enige primitieve intelligentie toebedacht. Om het plasmodium vormt zich een vlies waarop uitstulpsels gevormd worden. Ze kunnen allerlei vormen hebben, knotsjes, bolletjes, soms bolletjes op steeltjes en ook hebben ze vaak mooie kleuren. Binnenin vormen zich de sporen die bij rijpheid worden losgelaten. Het hele proces speelt zich in weinig tijd af.

Een slijmzwam die Gewoon ijsvingertje genaamd is. Soms na een paar uren alweer verdwenen.

Een prachtige slijmzwam waarvan het vruchtlichaam op een kelkje lijkt. Deze heet dan ook "Franjekelkje".  Naar deze natuurwondertjes moet je echt zoeken; soms bijvoorbeeld een stuk vermolmd hout omkeren, zoals ik deze vond.

Nog een heel mooie slijmzwam: Glanzend druivenpitje. Het groeide op wat takjes tussen het mos. Dit is eigenlijk niet de tijd om ze te vinden, de drie bovenste foto's dateren dan ook uit de herfstperiode. Maar ja, met dit eigenaardige weer dat we nu weer hebben en een jaarwisseling die nog nooit eerder in ons land werd opgetekend als zo "warm", tja, wat wil je dan. Alles kan tegenwoordig.

31 december 2017

Alle lezers wens ik een veilige omschakeling naar  een voorspoedig Nieuwjaar. Nog even de wisseling van oud naar nieuw met al dat nare geknal en die vervuilde lucht, waarna we ons  weer hoopvol kunnen richten op de twaalf maanden die als een schone lei voor ons liggen.
Van vuurwerk houd ik niet: verder lezen

30 december 2017

Vanmiddag de laatste boswandeling van dit jaar maar eens gemaakt. Maar dat dit nou een genoegen was, niet echt. De bosbezitter heeft deze tijd van het jaar gepland om door te gaan met het herstel van de oorspronkelijke aanleg en het is een onbegaanbare toestand geworden. Modder, leem waarover je bijna uitglijdt, geulen waar blijkbaar een nieuwe bomenrij moet worden ingeplant, kapresten en kapot gereden paden. Dat is wat de argeloze wandelaar hier nu wacht.

De gemeente verstrekt hier gratis zogenaamde poepzakjes zodat hondeneigenaars de uitwerpselen van hun dieren netjes kunnen opruimen. Blijkbaar heeft hier iemand gedacht: waarom zal ik het eigenlijk meenemen als het hier toch al zo'n bende is....

Het bos ligt er akelig stil en verlaten bij. Geen vogel laat zich horen, de wind des te meer, en de tegen elkaar schurende takken van de oude beuken veroorzaken een onheilspellend geluid.

Overal ligt achtergebleven kaphout. Het is niets waard in de handel en opruimen kost geld dus wordt het gewoon langs de paden neergegooid waar de natuur het maar moet opruimen. De Gele korstzwam (Stereum hirsutum) is er als eerste bij om aan deze klus te beginnen.

Het enige levende wezen dat mijn pad deze middag kruist is een jonge Oranje naaktslak. Deze weekdieren hebben de gewoonte om tijdens de winterperiode op een stam te gaan zitten wachten op betere tijden. Dit jaar heb ik er opvallend weinig gezien.

Nog even een stuk kleddernat bospad over, dan ben ik snel weer thuis waar de kachel brandt.
Nog drie maanden wachten op de lente.....

25 december 2017

Fijne kerstdagen toegewenst.
Maar laten we niet vergeten bij de bomen, bij de stal
deze wens: dat ieder mens eens vrede hebben zal.

24 december 2017

De IJssel gezien vanuit Dieren richting Zutphen. Wat een enorme watervlakte is de uit haar oevers getreden rivier. Vanwege de toekomst, wanneer er nog veel meer water verwacht wordt als gevolg van het veranderende klimaat, moet er meer ruimte voor de rivieren komen. Wie dan ook met een boot over de IJssel vaart, wordt onaangenaam verrast door de begroeiing die inmidels langs de kanten verwijderd is om het uitstromende water de ruimte te geven. Het heeft de rivier een groot stuk van haar charme ontnomen maar de maatregelen zijn helaas onontkoombaar.

Op dit moment is het water alweer wat aan het zakken en komen stroken grasland weer droog te staan. De verdronken muizen en mollen en achtergebleven waterdiertjes  zijn een lekker hapje voor de vele zwarte kraaien die precies weten waar ze zijn moeten. Ganzen zijn er nauwelijks te zien. Die komen deels wel weer terug als het water nog verder zakt maar de intensieve afschot die in de afgelopen jaren heeft plaatsgevonden, is goed merkbaar. Alleen in de provincie Friesland worden jaarlijks al 200.000 ganzen gedood. Het landelijke aantal is duizelingwekkend.

De nieuwe pont die nog wel de oude naam "steeds voorwaarts" draagt is weer in bedrijf nu er weer aangeland kan worden, en af en toe vaart hij heen en weer als zich een passagier meldt.

Het dorp Dieren werd voor het eerst in 828 in de geschiedschrijving genoemd. De eerste eeuwen was de rivier niet eens zo belangrijk, de mensen van toen hebben zich veel meer gericht op het achterland, de Veluwezoom. Industrie was toen heel belangrijk. Er was wel een veerpont die in 1269 voor het eerst genoemd werd. Die voerde mensen vanuit de Veluwestreek naar de overkant waar de Achterhoek ligt. Een echt haventje was er nog niet, alles beperkte zich tot een eenvoudige loswal waar per schip aangevoerde waren werden opgehaald door paard en wagen. Dit schilderij uit 1921 geeft daarvan een romantisch beeld. Een haventje is er in Dieren nog steeds niet en de directe omgeving met nog altijd bestaande huizen is grotendeels hetzelfde gebleven.

22 december 2017

Van afwijkende groei- en bloeitijden kijkt geen mens onderhand nog op. In heel wat tuinen heb ik op dit moment bloeiende anemonen zien staan. Soms met heel vele. Het is een knolletje dat je in de herfst moet poten om in maart of april bloemen te zien. Ze zijn totaal de kluts kwijt.

In een piepklein tuintje zag ik deze bloeiende struik staan. Het is de Camelia sansangua "Natumi-gala". Ooit sleepte deze een prestigieuze prijs in de wacht. Enkelbloemige planten vind ik veel mooier dan dubbele, al is dat natuurlijk een kwestie van smaak. Maar de meeste camelia's die in de Nederlandse tuinen staan zijn me veel te overdreven. Helaas is deze soort die ik vandaag ontdekte nogal vorstgevoelig, je zou hem goed in een kuip kunnen houden en dan beschermd wegzetten zodra de temperatuur richting nul gaat. Wit met zachtroze blosjes, hij is wel heel aantrekkelijk.

Zo laat heb ik nog nooit een Nevelzwam (Clitocybe nebularis) gezien. In november nog wel, maar tegen het eind van het jaar is het een uitzondering. De zwam stond in een perkje langs de straat. Het is in feite een soort van loof- en naaldbos, dus dit vond ik ook al enigszins bijzonder. Het is volgens mij een van de mooiste paddestoelen. Uitgegroeid krijgen ze zwierige randen waardoor ze iets uitbundigs krijgen.

21 december 2017

Officieel is nu de winter begonnen. Dat is niet altijd op deze datum, ook wel eens op de 22ste december. Het is maar net of een jaar een schrikkeldag heeft en ook hoe de tijdsverdeling is. Maar vanaf nu gaan de dagen weer langzaam lengen. Omdat dit de kortste dag van het jaar is werd vroeger het "feest van de zonnewende" gevierd. De kerk maakte er Kerstfeest van. De kaarsen en de lichtjes in de kerstbomen doen nog herinneren aan vroeger tijden. Er zijn vele verklaringen over de oorsprong van de kerstboom. Deze zou bijvoorbeeld het symbool zijn van de vernieuwing van het leven en de eeuwige hoop. Een andere kerstkleur is traditioneel rood en dat zou weer verwijzen naar het bloed van Christus. Het is maar een van de vele verklaringen. Deze takjes zijn afkomstig van een conifeer die bij het huis van een tuinmaatje staat. Ik vind het een prachtige soort die ik nooit eerder zag en ik moet eens zien te achterhalen hoe de naam is.  De takjes die eerder in een krans verwerkt waren die buiten op de tuintafel ligt, ga ik nu gebruiken voor in een kerststukje. En zo dat de onderkant  met de witte tekening van boven zichtbaar wordt want ik vind dat echt prachtig.

In een tuin zag ik vandaag een Callicarpa vol bessen. Het is een kleurig schouwspel maar ook een beetje vreemd. Wat neppig vind ik de struik; misschien zie je hem daarom niet zo heel veel. Hij groeit oorspronkelijk in de bossen van West- en Centraal-China. De bessen verschijnen in de nazomer en zijn in deze tijd van het jaar op z'n mooist. De vogels hebben er geen belangstelling voor, ze smaken heel bitter. Maar in de wintertuin kan de Callicarpa toch wat vrolijkheid bieden.

Dit is er een die je wl in menig tuin ziet staan en dat is geen wonder. De Sneeuwbal Viburnum tinus is een fantastische bloeier en juist in de donkere dagen heeft een mens daar zo'n behoefte aan. Als de winter een beetje meezit bloeit hij door tot april. Met de aanschaf van deze struik krijg je dus waar voor je geld. Maar ja, het kan gaan vriezen of dooien en waar de een momenteel zegt dat voor hem of haar dit weer mag doorgaan tot eind van de winter, zegt de ander graag nog een flinke portie sneeuw te willen zien. We zullen wel zien wat het wordt.

naar boven